Το προσωνύμιο του πιο αγνού φιλάθλου ανήκει επάξια στον «Εθνικάρα»! Εδώ και 76 ολόκληρα χρόνια ο Γιάννης Μαντζουράνης, παρακολουθεί την αγαπημένη του ομάδα, τον Εθνικό Πειραιώς.

Έτσι κι εμείς συναντήσαμε, τον πιο αξιαγάπητο και αποδεκτό από όλους τους φιλάθλους, «Εθνικάρα», ο οποίος, λίγο πριν την πρεμιέρα της Γ’ Εθνικής μεταξύ Εθνικού Πειραιά- Φωστήρα στο Ελ Πάσο, θυμήθηκε ιστορικές στιγμές της ομάδας μας και μας τις διηγήθηκε.

«Ο Φωστήρας ήταν μεγάλη μορφή του ελληνικού Ποδοσφαίρου! Από τον Φωστήρα βγήκαν οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές, πήγαν στον Παναθηναϊκό, πήγαν σε πολλές μεγάλες ομάδες. Αλλά και ο Φωστήρας ήταν μεγάλη, ιστορική ομάδα, η οποία είχε τότε Δεϊμέζη, είχε πολλούς παίκτες.

Ο Δεϊμέζης ήταν ένας παίκτης που είχε ένα φοβερό πόδι, με το οποίο έμπαινε κι έβαζε γκολ και έτρεχαν όλοι από πίσω του. Η ιστορία του Φωστήρα είναι μεγάλη. Όπως, και ο Εθνικός έχει μεγάλη ιστορία, ιδρύθηκε το 1923, το 24’ ιδρύθηκε ο Αργοναύτης, το 25’ ο Ολυμπιακός και το 26’ ο Ατρόμητος Πειραιά.

Ο Εθνικός ήταν μία ομάδα που κέρδισε 6-3 τον Παναθηναϊκό, 2-0 τον Ολυμπιακό, 4- 3 τον ΠΑΟΚ με Παρίδη, Κούδα, Τερζανίδη, Ασλανίδη, Φουντουκίδη. Κατέβηκε ο Χατζηπαναγής με των Κωφίδη, έχασαν 1-0. Κατέβηκε ο Κώστας Κούης από την Θεσσαλονίκη έχασε 1-0.

Ο Φωστήρας ήταν που μας κέρδισε 3-1 στο Καραϊσκάκης. Πολύ καλή ομάδα!».

Δεν παρέλειψε να μας μιλήσει για τον προπονητή της ομάδας μας Θύμιο Γεωργούλη.

«Και τώρα ο κ. Γεωργούλης έχει την ομάδα, την οποία ανέβασε, είναι πολύ καλός προπονητής. Είναι από το χωριό μου, από τον Άγιο Ανδρέα της Κυνουρίας, Αρκάς κι αυτός».

Μάλιστα, ο Εθνικάρας θυμήθηκε και την συνύπαρξή τους στην ομάδα του Πειραιά: «Ήταν μαζί μας και ο Θωμάς Μακρής, ο γυμναστής. Περάσαμε ωραία. Τα χρόνια αυτά ήταν χρόνια που δόξασα. Που έδωσαν χαρά και υγεία σε όλο τον κόσμο».

Πάντως αυτό που έχει πραγματικά σημασία στο ποδόσφαιρο δεν είναι ο οπαδισμός, αλλά το αγνό φίλαθλο πνεύμα που τον χαρακτηρίζει, γιατί όπως τόνισε: «Αυτό που κατάφερα στη ζωή μου ήταν να μ’ αγαπάει ο κόσμος! Στον ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης, όταν πήγαινα να τους χαιρετήσω έλεγαν “να τος, να τος ο Πρωθυπουργός”».